PROMIENIOWANIE UV

Niewidzialne promieniowanie elektromagnetyczne o długości fal 10-400 nm zwane jest ultrafioletem, promieniowaniem nadfioletowym lub ultrafioletowym ( w skrócie UV ).

Zjawisko promieniowania ultrafioletowego zostało odkryte w roku 1801 przez niemieckiego fizyka Johanna Wilhelma Rittera, oraz niezależnie przez brytyjskiego chemika, Williama Hyde’a Wollastona.

Charakteryzuje się ono mniejszą długością fali od promieniowania światła widzialnego ( 400-700nm ) oraz większą długością fali niż promieniowanie rentgenowskie ( 10pm-10nm ) oraz promieniowanie gamma ( <10pm ).

Ultrafiolet ze względu na zakres fal dzielimy na:

  • skrajny, 10–121 nm
  • daleki, 122–200 nm
  • pośredni, 200–300 nm
  • bliski, 300–400 nm

Ze względu na oddziaływanie na organizmy żywe ultrafiolet dzielimy na:

  • UVA 315–380 nm
  • UVB 280–315 nm
  • UVC 100–280 nm

Światło słoneczne zawiera wszystkie powyższe zakresy długości fal promieniowania, jednak dzięki warstwie ozonowej atmosfery, do powierzchni Ziemi dociera jedynie promieniowanie UVA z niewielką ilością promieniowania UVB. Ultrafiolet UVC jest więc całkowicie absorbowany w ozonosferze i dzięki temu, nie dociera w ogóle do powierzchni planety.

Promieniowanie UV jest z zasady szkodliwe dla organizmów żywych, UVA w mniejszym stopniu, natomiast UVB a w szczególności UVC prowadzi do uszkodzenia łańcuchów DNA oraz RNA. Pierwsze sztuczne źródło światła UV (świetlówka UV) została stworzona przez firmę General Electric już w roku 1935.